Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
17 / 2 / 2021

Έπιασα, επιτέλους, να διαβάσω, το The Gap into Vision: Forbidden Knowledge, το δεύτερο βιβλίο της Gap series του Stephen R. Donaldson. Και λέω «επιτέλους» γιατί το πρώτο βιβλίο, το Gap into Conflict: The Real Story, το είχα διαβάσει πριν από πολλά χρόνια. Δε νομίζω ότι καν είναι κάπου στα αναγνώσματα που βάζω στο site μου, κι αυτό σημαίνει ότι το είχα διαβάσει πριν από το 2007. Έναν αιώνα πριν, δηλαδή. Θυμάμαι, όμως, ότι μου άρεσε. Αν και η ιστορία, αναμφίβολα, περιέχει κάποια σεξιστικά στοιχεία, έχει έναν τρομερό δυναμισμό που σε κρατάει κολλημένο. Επίσης, παρότι καθαρά επιστημονική φαντασία, δεν είναι technobabble και η πλοκή έχει πραγματικό ενδιαφέρον και εκπλήξεις. Ακόμα και ο βασικός χαρακτήρας, που μοιάζει τελείως διεστραμμένος, έχει κάτι το σαγηνευτικό, ο γαμιόλης.

Αφού είχα διαβάσει το The Real Story, λοιπόν, έψαχνα τα επόμενα της σειράς. Δεν τα είχα ήδη, γιατί αυτό το βιβλίο το είχα ψαρέψει σ’ένα τρομερό παλαιοβιβλιοπωλείο το οποίο, δυστυχώς, έχει κλείσει πλέον. Δεν ήταν εύκολο να εντοπίσω τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς, αλλά τελικά τα κατάφερα. Όμως δεν είχα καθίσει να τα διαβάσω· τα είχα εκεί και κάθονταν, πάντα στα υπόψη, αλλά μόνο στα υπόψη.

Τώρα, τόσα χρόνια μετά, πιάνω να διαβάσω δεύτερο... και είναι σαν να μην είχα ξεχάσει τίποτα από το πρώτο (που σίγουρα κάτι έχω ξεχάσει)· η ιστορία σε βάζει αμέσως μέσα κι αρχίζει να κυλάει με τον ίδιο τρομερό ρυθμό. Κι εδώ υπάρχουν κάποια αρκετά έντονα στοιχεία που ορισμένοι θα μπορούσαν να αποκαλέσουν σεξιστικά, ή, ίσως, φετιχιστικά. Ωστόσο εγώ δεν αισθάνθηκα αυτά να με απωθούν από την αφήγηση. Και μέχρι στιγμής έχω διαβάσει περίπου το ένα τρίτο του βιβλίου και φαίνεται να μου αρέσει.

*

Ο Donaldson δεν είναι κυρίως γνωστός για την Gap series. Κυρίως γνωστός είναι για τη σειρά The Chronicles of Thomas Covenant, την οποία δεν έχω διαβάσει, και δεν σκοπεύω, για να είμαι ειλικρινής. Είναι ακόμα ένας από εκείνους τους κλώνους του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, απ’ό,τι έχω καταλάβει, όπου κυριαρχεί ένας Σκοτεινός Άρχοντας και έρχεται ένας εκλεκτός για να τον καταστρέψει και να σώσει τον κόσμο. Η βασική διαφορά είναι ότι αυτός ο εκλεκτός έρχεται από τον δικό μας κόσμο και εδώ ήταν ανάπηρος· αλλά εκεί δεν είναι, και αισθάνεται ξαφνικά μια τρομερή ελευθερία και πολύ δυνατές ορμές... οπότε ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνει είναι να βιάσει μια κοπέλα. Ναι, υπάρχουν κι εδώ σεξιστικά στοιχεία, όπως φαίνεται. Αν και δεν το έχω διαβάσει, όπως είπα, αυτά έχω ακούσει για το Chronicles of Thomas Covenant.

Η Gap series αισθάνομαι να με τραβάει πολύ περισσότερο.

*

(Τι, σας κάνει εντύπωση που σήμερα δεν λέω για κορονοϊό; Ε, δεν μπορεί συνέχεια να λέμε για ένα πράγμα, ακόμα κι αν είναι σημαντικό. Εν τω μεταξύ, ρίξτε κάνα βλέφαρο στην AntiCorona. Ίσως εκεί να αναφέρουν κάτι το αξιοσημείωτο.)

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]